Sakrament bierzmowania to moment chrześcijańskiej dojrzałości, w którym przyjmuje się dary Ducha Świętego. Z tym obrzędem wiąże się wiele faktów teologicznych i historycznych – od samego znaczenia nazwy po bardzo specyficzne zwyczaje.
Polskie słowo „bierzmowanie” wywodzi się ze staropolszczyzny. Pochodzi od terminu „bierzmo”, który oznaczał potężną belkę podtrzymującą drewniany strop dachu. Sakrament ten ma symbolicznie „podtrzymywać” i wzmacniać wiarę.
Podobnie jak chrzest, bierzmowanie przyjmuje się tylko raz. W dawnych wiekach obrzęd ten był połączony bezpośrednio z chrztem i udzielano go jednocześnie.
Szafarzem sakramentu bierzmowania w naszym kościele był bp ordynariusz diecezji elbląskiej ks.Wojciech Skibicki. Podczas obrzędu 44 kandydatów zostało namaszczonych na czole olejem zwanym krzyżem świętym, co towarzyszy słowom: „Przyjmij znamię daru Ducha Świętego”. Każdy z nich wybrał imię świetego lub błogosławionego. Tradycyjnie świadkiem bierzmowania powinna być osoba, która sama już przyjęła ten sakrament. Co ciekawe, w tej roli najczęściej występuje chrzestny lub chrzestna, aby podkreślić jedność obu sakramentów. Młodzież, do sakramentu bierzmowania przygotowywał ks. Kajetan. 
